واقعیات تلخ نابوکو
اتحادیه اروپا سالیانه نزدیک به 500 میلیون متر مکعب مصرف گاز طبیعی دارد که از این میزان حدود 200 میلیون متر مکعب توسط کشورهای اتحادیه تولید و حدود 300 میلیون متر مکعب آن نیز از مبادی مختلف وارد می شود.
این میزان واردات از کشورهای روسیه, نروژ و الجزیره صورت می پذیرد.
مطابق مطالعات انجام شده با افزایش روند مصرف انرژی توسط کشورهای عضو اتحادیه اروپا میزان گاز مورد نیاز این کشورها تا سال 2030 حداقل 80 % نسبت به وضعیت کنونی افزایش می یابد و این در حالیست که تولید گاز در اتحادیه اروپا از سال 2000 رو به کاهش بوده و پیش بینی می شود کسری نیاز این اتحادیه به منابع گاز تا 20 سال آینده به 600 میلیون متر مکعب افزایش یابد.
برای تامین این کسری منابع انرپی در اتحادیه اروپا گزینه های مختلفی مورد بررسی قرار گرفته است که یکی از آنها خط لوله نابوکو است
خط لوله ای به مسافت 3300 کیلومتر و ظرفیت حداکثر 31 میلیون متر مکعب در بهترین حالت ممکن
برخلاف آنچه که در رسانه های داخلی به عنوان نیاز غیر قابل انکار کشورهای اروپایی به حضور ایران در این پروژه مطرح می شود در این نوشتار سعی شده تا شواهدی از مشکلات و ریسکهایی که این خط لوله با آن رو برو است و علیرغم امضای قرارداد احتمال اجرای ان را با تردید روبرو ساخته بررسی شود.
1-هزینه بالای اجرای طرح خط لوله با این میزان گستردگی جغرافیایی
بطور عام انتقال گاز در مسافتهای بالای 2000 کیلومتر توسط خط لوله به دلیل مشکلاتی نظیر افت فشار و ... از نظر اقتصادی توجیه پذیر نیست مگر در شرایطی که امکان انتقال به صورت حمل با کشتی های حمل گاز مایع وجود نداشته باشد.
هزینه اولیه اجرای این خط لوله به دلیل گذر از مناطق ناهموار در برخی از کشورهای مسیر حدود 8 میلیارد دلار برآورد شده که نزدیک به 2500 دلار به ازای هر متر مربع از این خط لوله 56 اینچی هزینه خواهد شد.
این هزینه بسیار بالاتر از میانگین متداول جهانی برای اجرای خطوط لوله عظیم می باشد.
از گزینه های جایگزین بررسی شده برای انتقال این گاز حذف ترکیه از چرخه عبور و انتقال مستقیم از مصر و روسیه به بلغارستان با حذف بخش عمده ای از این مسیر می باشد. که در این صورت عملا ایران و عراق نیز از چرخه تامین گاز برای این خط لوله خارج خواهند شد.
2- غیر قابل اعتماد بودن تامین کنندگان اصلی خوراک این خط لوله
بخش عمده گاز مصرفی در پروژه نابوکو توسط ایران و عراق تامین خواهد شد, دو کشوری که بالاترین میزان ریسک سرمایه گذاری و کمترین تعهد و پایبندی به قراردادهای بین المللی را دارند.
3- حضور ترکیه به عنوان شاهرگ اصلی خط لوله
بیش از 2000 کیلومتر از خط لوله فوق از مرز ایران و ترکیه تا مرز ترکیه با بلغارستان از داخل خاک ترکیه می گذرد و ترکیه همواره تلاش نموده تا با استفاده از این موقعیت اقدام به امتیاز گیری از کشورهای اروپایی نماید و حتی در مقطعی نیز اجازه عبور به خط لوله را منوط به پذیرش ترکیه در اتحادیه اروپا دانسته بود.
علاوه بر این ترکیه هنوز نتوانسته مشکلات خود با گروه هایی را که در داخل خاک آن کشور به خرابکاری دست می زنند حل نماید. و همین امر ریسک نگهداری و بیمه خط لوله را تا سقف غیر قابل توجیهی افزایش می دهد.
4- آمادگی روسیه برای جایگزینی سهم ایران
روسیه در سالهای اخیر بخش عمده ای از گاز تولیدی ترکمنستان را پیش خرید نموده است و خود نیز به عنوان دارنده بزرگترین ذخایر گازی جهان می تواند 31 میلیون متر مکعب گار مورد بحث در پروژه نابوکو را از طریق توسعه خطوط ساوت استریم و یا بلو استریم تامین و جایگزین ایران و عراق و عربستان در تامین این گاز باشد. به نظر می رسد امضای نمایشی قرارداد نابوکو نیز فقط نوعی اعمال فشار تبلیغاتی بر روسیه در راستای الزام این کشور به رعایت منافع دول اروپایی باشد.
5- عدم تولید گاز صادراتی توسط ایران و عراق
واقعیت این است که تولید گاز داخلی ایران هنوز حتی برای صادرات کفایت نمی کند و به همین دلیل نیز سالهاست که فقط در تبلیغات تلویزیونی به قراردادهایی مانند کرسنت- خط لوله صلح و خط لوله نابوکو اشاره می شود و در واقع به دلیل فقدان منابع اصلی گاز برای صادرات ایران هیچ عجله ای برای نهایی نمودن و اجرای این قرادادها ندارد.
چنین مشکلی در عراق نیز وجود دارد و ظرفیت تولید عراق هنوز با نیاز بازار داخلی این کشور فاصله ای چشمگیر دارد و تا زمانی که عراق بتواند علاوه بر تولید گاز برای بهره برداری صنایع داخلی خود سالیانه 6 میلیارد متر مکعب نیز اضافه برای صادرات تولید نماید ده ها سال زمان مورد نیاز است.
در نتیجه دلایلی اینچنین است که نتایج طرحی که از سال 81 کلید خورده است پس از گذشت 7 سال با ابهامات زیاد به امضا می رسد و حتی مسوولان ایرانی نیز فقط از جنبه تبلیغاتی به آن می نگرند و تا کنون هیچ اقدام اجرایی و مطالعاتی جهت کمک به ایجاد این خط انجام نداده اند.
Nabucco threats
By Ali Akrami
the European community annually uses 500 million Cu.m of Gas, 200 million of which is produced at the community`s courtiers and the rest is imported from different places. The import is from Russia, Norway and Algeria.
Due to the studies done, by 2030, they will need to increase the import up to 80% form what they do now and this is when the production in European community has decreased since year 2000 and is foreseen that in the next 20 years they will need 600 million Cu.m more in order to meet their needs.
There has been a different solution under consideration one of which is the Naboko tube line which is 3300 kilometer long with a capacity of 31 million Cu.m in at its best condition.
Despite some local medias which have tried to emphasis on the necessity of Iran’s cooperation in order to solve this problem, here we are trying to draw your attention to some points which brings doubts to the fact whether it is indeed logical to go through this contract or not.
1) High expenses for long distance tubing in vast area
Long distance tubing for more than 2000 kilometers, due to problems such as low pressure, etc, is not economical unless there is a possibility of delivery by vessels. The estimated fees for making such tube line, which will pass through rough areas, is 8 milliard dollars, something around 2500 USD for each square meter of 56 inches tube. This is much more than the normal world expenses for such projects.
A solution considered is to omit Turkey and to transfer the line directly from Egypt and Russia to Bulgaria which will eliminate a big area. In which case, Iran and Iraq will also be out f the line.
2) Untrustworthiness of the suppliers
The major suppliers of gas in this contract will be the two countries Iran and Iraq. The two countries with the highest risk for investments.
3) The presence of Turkey on the way
More than 2000 kilometer of the line will pass through Turkey, from Iran to Turkey and Turkey to Bulgaria, and they have always tried to ask for privileges from European countries an d even at some point have requested to be a part of the European community in order to let this line pass by through their country.
Also they have not succeeded to get rid of the devastators in their own country yet and this also higher the risk of passing this line through Turkey.
4) Russia ready to replace Iran
Russia has recently pre bought Turkmenistan’s gas and yet is the biggest manufacturers of gas itself with the natural sources and can provide 31 million Mt of the required gas for Naboko from “south stream” or “blue stream” and this way it can be a good replacement for Iran, Iraq and Saudi Arabia in this project.
5) No gas manufactured by Iran and Iraq to be exported
The fact is the gas produced in Iran is not enough to be exported too ,and that is why there has only been publicities regarding contracts such as Cercent, Solh and Nobako and due to lack of gas they have never been in a hurry to finalize the contracts.
The same problem exists in Iraq, since the production is not even enough to meet the local need and unless they are able to produce 6 milliard Cu.m more than their need, they will not be ready for exporting this product which will take up to a decade to reach that point.
it is due to reaching the above points , that even after passing 7 years of the first date the contract has been signed but there are still doubts whether to bring it into force or not.
The Iranian top managements also look at this as a publicity and there has never been anything serious done to help this project.
