سال ۷۸ در چنین روزهایی در زندان توحید بودم، چند سلول آنطرفتر باطبی و در انتهای بند اکبر محمدی سلول روبرویی که وضعش بهتر بود و بزرگتر در اختیار طبرزدی بود و مهندس نمازی حزب ملت ایران را هم گهگاه پس از شلاق زدن به سلولی در همان نزدیکی منتقل می کردند بچه های دیگری هم بودند که اگر چه از زیر چشم بند نمی دیدمشان اما از روی صدا حدس می زدم که این علی توکلی تحکیم است و آن یکی کوروش صحتی، چند روز آخر را هم با بهروز جاوید تهرانی که هنوز در زندان است هم سلول بودم

به جرم اینکه وقتی در کوی دانشگاه کتکمان زده بودند و نیروهای حزب الله در کمال آزادی گاز اشک آور به سمتمان پرتاب کرده بودند بر اثر درد فریاد زده بودیم و فریاد جرم است

چهار سال گذشت و نسل جدید تجربه نسل گذشته را از یاد بردند و دوباره فریاد زدند

سال ۸۲ در این روزها نزدیک یکماه بود که در زندان اوین در انفرادی بودم سلول روبرویی عامری نسب و سلول کناری عبدالله مومنی، چند سلول انطرفتر هم صدای مهدی شیرزاد و پیمان عارف می امد و گهگاه در هنگام بازجویی های شبانه صدای مهدی امین زاده و یا امین بزرگیان

اینبار به جرم اینکه به قول بازجو اگرچه در هیچ حادثه ای نقش نداشتم اما همه کسانی که در آن زندان بودند دوستانم بودند و من هم سابقه دار

انکار نمی کنم که گذراندن زندان انفرادی وقتی در سلول کناری عبدالله مومنی باشی چندان هم سخت نیست بخصوص که رفتار و جملات او هر روز زندان را برایت به عنوان خاطره ای ثبت می کند.

باز هم چهار سال گذشت

جنبش دانشجویی هیچگاه تلاش نمی کند که حافظه تاریخی خود را تقویت کند و اینبار برخلاف عادت تحکیم از ساعات اولیه صبح ۱۸ تیر در مقابل پلی تکنیک جمع شدند تا با لبان بسته مرک بر استبداد را فریاد بزنند و اگر چه صدایی نکردند اما فریادشان آنقدر بلند بود که دقایقی بعد به گوش حاکمان برسد و باز دوباره همان داستان.

خوش به حال محمد هاشمی و مجتبی بیات که اینبار احتمالا انها در سلول مجاور عبدالله قرار گرفته اند و  یا شاید هم علی نیکو نسبتی و مرتضی اصلاحچی از این موهبت برخوردار باشند و بهاره هدایت هم در بند نسوان جدا از دیگران زندانی شده است و خوشبختانه محیط برایش آشناست چرا که سال گذشته هم یکبار به دلیل دفاع از حقوق زنان چند روزی مهمان این اتاقک کوچک و یا اتاق کناری آن بوده

حاکمیت تمام تلاشش را می کند که انقدر این دوره آموزشی را در دانشگاه اوین تکرار کند تا تمام دانشجویان انرا از حفظ شوند، غافل از اینکه برای جنبش دانشجویی چیزی به نام حافظه تاریخی بی معناست و هیچ فشار و محدودیتی علیه این جنبش به دلیل نوزایی که دارد  حداکثر بیش از دو سال نمی تواند همچنان بر کاهش اعتراضات دانشجویی موثر باشد.

می گردیم و می گردند تا ببینیم سرانجام کدام طرف از رو می رود؟

 

 

 

گیرم که می زنید، گیرم که می بْرید، گیرم که می کشید

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟

 

این مطلبو هم میهن هفته گذشته با کمی تغییر در تیتر منتشر کرده بود

اخلاق خوب است

سیاست شاید خوب باشد

ماکیاول بد است

و....

بطور معمول در اکثر مطالبی که در مورد اخلاق و سیاست نوشته شده با تفاوتی مختصر در نگارش شامل جملات فوق بوده و پس از فصلی شرح و بسط پندهای اخلاقی نتیجه گیری شده است که "سیاست خوب باید اخلاقی باشد."

 

ادامه مطلب

هفته گذشته همه چیز شریعتی بود

سمینار شریعتی، مقالات در مورد شریعتی و جلسه نهضت هم در مورد شریعتی و چمران

روز شنبه هم به اتفاق اعضای شاخه جوانان نهضت میهمان دکتر احمد صدر حاج سید جوادی و میزبان دکتر احسان شریعتی فرزند علی شریعتی بودیم

بسیار جالب بود مخصوصا که احسان با صراحت از لزوم نقد شریعتی دفاع می کرد و به کسانی که شریعتی را خورشید اندیشه می دانند و فقط می خواهند دور او بگردند حمله می کرد.

در مورد نظریه امت و امامت دکتر شریعتی هم نقدهای زیادی داشت ول معتقد بود خود دکتر شریعتی هم در پایان عمرشان از این نظریه عبور کرده بود

بجز خونگرمی و پرحرفی )البته خوش صحبتی(یک یادگار بد هم از دکتر به ارث برده است:

با اشتیاق گاز زدن به یک کیک شکلاتی دود سیگارش را می بلعد

یک نکته جالب هم در سخنانش این بود که  با ادبیات امروز جوانان آشناست و سخنانش چاشنی های طنز مناسبی در بر داشت، فکر کنم این را هم از پدرش به ارث برده باشد